Geen betaalafspraken gemaakt, maar wel betaald krijgen. Kan dat?

Of het nu komt door een vergissing, nalatigheid of enthousiasme zonder betaalafspraken te maken, het kan iedere ondernemer overkomen. Daar kwamen ook de partijen in de volgende zaak achter.

Geen betaalafspraken gemaakt, maar wel betaald krijgen. Kan dat? Dat is de hamvraag.

Feiten

Laat ons eerst kijken naar de feiten in deze zaak.

Een ondernemer had een autobedrijf dat gespecialiseerd was in het repareren van oldtimers. In het voorjaar van 2021 raakte zij in gesprek met twee automonteurs die interesse hadden om het bedrijf van hem over te nemen.

De gesprekken liepen goed. De monteurs zegden zelfs hun vaste baan op en gingen alvast meewerken in het bedrijf. Dat deden zij vanaf april 2021. Ze sleutelden mee aan oldtimers en draaiden gewoon mee in de dagelijkse praktijk. Omdat ze nog weinig ervaring hadden met dit type auto’s, kregen zij begeleiding van de partner van de ondernemer.

In mei 2021 richtten de twee monteurs samen een eigen BV op. De ondernemer wist hiervan en presenteerde dit nieuwe bedrijf zelfs op zijn Facebookpagina als een uitbreiding van zijn onderneming. Begin 2022 betaalde zij zonder discussie een kleine factuur van deze BV voor geleverde onderdelen.

Begin maart 2022 liep het mis. De onderhandelingen over de overname strandden, omdat partijen het niet eens werden over de prijs. Niet lang daarna stuurde de BV een grote factuur voor alle uren die de monteurs in bijna een jaar hadden gewerkt.

De ondernemer weigerde te betalen. Volgens hem waren er nooit duidelijke afspraken gemaakt over een uurtarief. Er volgden brieven en betalingsherinneringen, maar betaling bleef uit.

Oordeel hof

Het hof was duidelijk: de ondernemer moest betalen.

Volgens het hof was er wél een afspraak, ook al stond die nergens op papier. Door zijn gedrag had de ondernemer de indruk gewekt dat de monteurs betaald zouden worden. Hij liet hen bijna een jaar meewerken, wist dat zij daarvoor hun baan hadden opgezegd en profiteerde zelf van hun werk doordat hij hun uren aan zijn klanten doorberekende. Dan kun je achteraf niet zeggen: “Ik dacht dat het gratis was.”.

Dat de monteurs meewerkten omdat zij het bedrijf misschien zouden overnemen, maakte dat niet anders. Dit was geen vrijblijvend onderzoek of meekijken, maar echt meewerken in het bedrijf. Dat werk was dus niet voor niets. Wel hield het hof er rekening mee dat de monteurs moesten worden ingewerkt en minder ervaring hadden met oldtimers. Daarom hoefde geen hoog tarief te worden betaald, maar een redelijk lager tarief.

Omdat er geen uurtarief was afgesproken, stelde de rechter dat tarief zelf vast. De rechtbank – en later ook het hof – kwamen uit op:

€ 35 per uur (exclusief btw) voor de meer ervaren monteur;
€ 27 per uur (exclusief btw) voor de minder ervaren monteur.

Deze bedragen lagen duidelijk lager dan de tarieven die garages normaal aan klanten rekenen. Het hof vond die verlaging passend, omdat de monteurs werden ingewerkt, onder begeleiding werkten en meedraaiden in het kader van een mogelijke overname.

Ook verwierp het hof het verweer dat de afspraken niet met de BV zouden zijn gemaakt. De ondernemer wist van de BV, communiceerde ermee en betaalde eerder al een factuur van die BV. Daarom mocht de BV ervan uitgaan dat zij zijn contractspartij was.

Het aantal gewerkte uren vond het hof voldoende onderbouwd. De ondernemer had daar te laat en te weinig concreet tegenin gebracht.

Tot slot corrigeerde het hof nog één punt: over het toegekende bedrag moest ook btw worden betaald. Daardoor liep het totaalbedrag op tot ruim € 84.000. Daarnaast moest de ondernemer ook de proceskosten betalen.